Slay the Spire 2 (STS2) Wydarzenia

Wchodzisz do ustronnej komnaty. Para unosi się z bulgoczących zbiorników gorącej cieczy, zmieniającej kolory w hipnotyzującym rytmie. Z sufitu wystaje zeskorupiała narośl, z której ocieka lepki płyn, sycząc z każdym skapnięciem. W gęstym powietrzu czuć zapach soli oraz czegoś ewidentnie organicznego. Zbliżasz się do brzegu największego zbiornika, a powierzchnia zebranej w nim cieczy zaczyna falować. Wody bulgoczą coraz mocniej, jakby oczekiwały twojego wejścia.

BRZDĘK! BRZDĘK!!! Za ścianą słychać odgłosy wykuwania metalu... Przysłuchujesz się im, przykładając głowę do ściany, która nagle otwiera się i ujawnia kolosalną, sześcioręczną postać skupioną na pracy. Jej „twarz” to symbole jarzące się w płomiennym wirze. „Wyniesiony odnalazł mój warsztat? Czas na SPAWANIE!”

Z trudem przechodzisz przez grube podszycie, gdy po dotarciu na polanę dopada cię nagle fala nostalgii. Czujesz mieszaninę zapachu kwiatów, fetoru zgnilizny i jeszcze czegoś innego. Z każdym krokiem zapach robi się coraz bardziej intensywny i masz wrażenie, że wszystko dookoła ciebie zaczyna się zniekształcać. Pogrążając się w zmiennym chaosie, tracisz poczucie tożsamości.

Ziemia się trzęsie i wszędzie zapalają się światła! „BZZZT! CZAS NA TRENING!!! MASZ 3 TURY NA POKONANIE MNIE! WYBIERZ POZIOM TRUDNOŚCI ALBO PONIESIESZ UPOKARZAJĄCĄ KLĘSKĘ. Oto dostępne opcje”. Po dostarczeniu tej mrożącej krew w żyłach wiadomości Drewnobot uważnie czyta podane instrukcje. Który poziom wybierasz?

Gdy próbujesz odeprzeć atak agresywnych robali, nagle zauważasz, że potężny wojownik walczył u twojego boku przez cały ten czas! Robale rozbiegają się, wyczuwając porażkę. Obracasz się w stronę wojownika. „Pomóc ci w walce z tymi szkodnikami?” Jaki uprzejmy. Przyjmujesz propozycję.

Widzisz, że jakaś ogromna pnączasta bestia przegania rannego zielonego Ptaszora. We wnęce, z której uciekł, dostrzegasz porzucone jajo. Burczy ci w brzuchu...

Przed tobą dość urzekający widok. Wysokie posągi o trzech różnych kolorach prowadzą gorącą debatę o filozoficznych implikacjach koloru. Przysłuchując się zażartej dyskusji, odnosisz wrażenie, że cały spór tak naprawdę toczy się o to, który kolor jest NAJLEPSZY. Dorzucasz swoją opinię na ten temat.

Kolosalny kwiat wyrasta z gigantycznej sterty kości. Jego kolorowe płatki pulsują. Wyczuwasz, że w środku znajduje się potężny zapylony rdzeń, lecz otaczające go faliste płatki są ostre jak brzytwa. Wystarczyło by zebrać trochę złotego nektaru, ale sięgniecie po sam rdzeń wydaje się niezwykle kuszące...

Błądzisz już od jakiegoś czasu i nie możesz odnaleźć drogi w gęstej dżungli pełnej paproci, zarośli oraz pnączy. Zwłaszcza pnączy. Dopada cię zmęczenie, przez co nachodzi cię mroczna myśl: „Nie wiem, co zrobić. Nawet nie wiem, gdzie jestem. Na pewno tu zaraz zginę”. Co zamierzasz zrobić?

Przed tobą pojawiają się dwa połyskujące wejścia oraz elegancko ubrany stróż. „Nareszcie jakiś gość! Proszę, zapraszam! Proszę wybrać drzwi, dowolne drzwi!” Czy wciąż jesteśmy w Iglicy? Jakim cudem to miejsce jest takie czyste?

Mijasz oniryczny krajobraz olbrzymich skał oraz spokojnych wód i napotykasz się na tonącą latarnię, która emituje antyświatło. Możesz zaczerpnąć upiornie świecącej wody, która się tam zgromadziła albo wspiąć się na zniszczoną budowlę, aby wyciągnąć z niej soczewkę.

Wchodzisz do chaty z jasnym, przekrzywionym napisem: „NIEKOŃCZĄCA SIĘ UCZTA: PŁAĆ I JEDZ” W środku znajdujesz zwinnego kucharza o wielu ramionach, który sprawnie przyrządza potrawy i umieszcza je na chitynowym taśmociągu. Jedno z ramion kucharza pokazuje na znak: „40 szt. Złota za kawałek”.

Zatrzymujesz się na widok ogromnej ściany wypełnionej tunelami w kształcie ludzkich ciał. Jedna z nich pasuje do ciebie. Jest idealna...

Widzisz samotny grób z falującym, błękitnym płomieniem... Dumny wojownik umarł w walce, ale jego dusza nadal nie może zaznać spokoju, bo wciąż chce walczyć. Czujesz, że błaga cię o to, żeby dołączyć do twojej podróży. Może lepiej byłoby dla niego, gdyby spojrzał prawdzie w oczy?

Umierasz z głodu. Już nie pamiętasz, ile minęło czasu od ostatniego posiłku. ...Zaraz, zaraz, co to za cudowny zapach? Podążając za zapachem, docierasz do przytulnego obozowiska, w którym gotują się wszystkie rodzaje smakowitych grzybów! Przez głód nie bierzesz pod uwagę tego, czy są w ogóle jadalne. (Nawet nie zauważasz martwego podróżnika w pobliżu)

Wchodzisz do komnaty pełnej martwych robotów. W jednym automatonie wciąż świeci się rdzeń, ale nie reaguje i jest pochłonięty groteskową, organiczną naroślą.

Znajdujesz na przesieku kolorową drużynę poszukiwaczy przygód. Wskazują ci na gigantyczny labirynt pod wami. Proponują połączyć siły w epickiej misji zdobycia skarbów w tym labiryncie. Jako poszukiwacz przygód wiesz już z doświadczenia, że labirynt musi być wypełniony śmiertelnymi pułapkami i strażnikami. Byłoby łatwiej wyruszyć razem w drużynie, ale wtedy trzeba byłoby podzielić się znalezionymi skarbami.

Dostrzegasz nietypowy widok w oddali. Widzisz stertę martwych owadów otaczającą mały, świecący ognik. Pewnie musiał zwabić do siebie te wszystkie robale. Ognik nagle zapala się jasnym płomieniem! Z ciekawości podchodzisz bliżej.

Napotykasz się na ogromne grzyby, które emanują nienaturalną, niebieską poświatą. Pulsują bioluminescencją tak mocno, że ich kapelusze puchną i świecą się. Gdy podchodzisz bliżej, zaczynają wydawać z siebie melodyjne dźwięki, które rozbrzmiewają w twojej głowie. We wnętrzu największego grzyba zauważasz coś świecącego i pulsującego w rytmie melodii.

Wchodzisz do zagajnika z krystalicznymi drzewami, które zaczynają radośnie drgać! Słyszysz falę serdecznych powitań od całej grupy Imitatorów, którzy nagle wyrastają z drzew. Widać, że jeden z nich wierci się niespokojnie gdzieś z boku, pewnie nie jest aż tak towarzyski jak reszta. Do kogo podejść? Do grupy czy do samotnika?

Widzisz dwóch bijących się Robokserów oraz błyszczący skarb pomiędzy nimi... Może cię nie zauważą, jak im go zabierzesz?

Co to za miejsce? Coś tu jest nie tak... ...kat ein tsej ut śoC ?ecsjeim az ot oC

Znajdujesz zaproszenie na herbatę dla kogoś o tytule „Sir Galalot”, więc decydujesz się pójść w jego imieniu. Po wejściu do skromnej rotundy widzisz przeróżnych dowódców, generałów, watażków i najemników pijących... herbatę? Ogromny rycerz ze złotą koroną zwraca się do ciebie: „Jakże mogliście spóźnić się na herbatę?!”

O mały włos unikasz nadepnięcia na jasne, ostre... nasiono? Jego bardzo wyraźny kolor zdradza, że jest to szafirowe nasiono! Czy one przypadkiem nie wyginęły?! Legendy głoszą, że zjedzenie takiego nasiona zwiększy twoją wytrzymałość, ale może lepiej byłoby je zasiać?

Przypadkiem natrafiasz na potężny wir, w którym woda obraca się z doskonałą precyzją, a otaczające ją ściany są ozdobione spiralnymi wzorami. Kręci się tak w kółko i w kółko... i w kółko... ....i w kółko.... cóż za widok...... Co zamierzasz zrobić?

Widzisz nad sobą kokon, który cały się wierci i trzęsie, jakby miał zaraz wybuchnąć! ...Aż nagle przestaje się ruszać. Chwilę później staje w płomieniach! Co się dzieje? Pojawia się tylko błysk światła i płomieni, a Łapacz Dusz leci prosto na ciebie i zaraz się z tobą połączy, aby dokończyć swoją metamorfozę.

Napotykasz się na starą, zanurzoną w wodzie statuę, której dłonie opierają się na kamiennym mieczu. Pod taflą wody dostrzegasz coś błyszczącego. Być może ktoś podarował ofiarę w złocie? Przydałoby ci się trochę pieniędzy...

Ścieżka prowadzi cię do częściowo zanurzonego skarbca. Są w nim 2 skrzynie, ale tylko 1 kruchy klucz. Pierwsza skrzynia: Trzęsiesz nią i słyszysz, że coś w niej pobrzękuje. Trochę złota. Druga skrzynia: Jest ogromna, bogato zdobiona i ewidentnie przeklęta. Musi w niej być mnóstwo złota!

Pokonujesz parę strażników i wchodzisz do chronionej przez nich krypty. W środku znajdujesz tabliczkę ze znajomą ci inskrypcją. Intuicja podpowiada ci się, że możesz łatwo rozszyfrować ten język... Jednak gdy zaczniesz czytać, będzie ci bardzo ciężko przestać. Tabliczka wydaje z siebie kojącą energię, więc zamiast tego możesz ją rozwalić, aby wchłonąć jej leczniczą moc.

Natrafiasz na lekko jarzący się klucz i podnosisz go. „Wszędzie szukałem tego klucza! A teraz, jeżeli nie masz nic przeciwko...” Ten rycerz wcale nie wygląda na przyjaznego, ale może lepiej nie oceniać po wyglądzie.

Nawigując przez nieskończone morze trupów, znajdujesz szalonego naukowca grzebiącego w śmieciach. „Hej, witaj! Wyglądasz na zdolnego wojownika... Potrzebuję testera do mojego nowego okrutnikonatora! Co ty na to?”

Odkrywasz ogromną stertę zepsutych broni, porzuconych błyskotek i innych dziwactw. Masywna sterta przesuwa się i grzmi, jakby wyrastała od środka... Jeżeli przeszukasz ją z wierzchu, możesz znaleźć coś przydatnego. Jednak gdy wejdziesz nawet głębiej, możesz znaleźć pewne egzotyczne skarby.

Stajesz w kolejce do masywnego budynku. Po przejściu pod złotą bramą słyszysz głośne trąbienie rogów, a z sufitu spadają konfetti i serpentyny! „Gratulacje uczestniku nr X, właśnie zostałeś Decydującym dzisiejszego Procesu.”

Znajdujesz ustronne Obozowisko i rozpalasz ognisko, aby trochę odpocząć. A przynajmniej taki był plan. Rozpalony ogień zamiast się unosić, rozszerza się na boki w kierunku drzew przesączonych olejem. Czy chcesz spróbować odpocząć mimo to?

Starasz się przebrnąć przez mroczne przejścia, ale natrafiasz na zwiędłą postać prowadzącą mały sklep. Półki są wypełnione wilgotnymi zwojami i pergaminami. Na widok klienta sklepikarz-skryba nagle się ożywia i wskazuje na przyrządy ułożone na ladzie.

Podążasz za cichym dudnieniem, które naprowadza cię na spokojne źródełko. Woda ma szmaragdowy kolor i unoszą się nad nią świecące pyłki. Wygląda zachęcająco. Co może pójść nie tak?

Przedostając się przez las martwych drzew, napotykasz samotne drzewo, blade niczym kości. Gliniane żołędzie zwisają z jego gałęzi, które trochę przypominają żebra, przez to jak są powyginane. Co za upiorne drzewo. Szepcze coś do ciebie. ...Złoto......

Otwierasz zakurzone pudło, w którym znajduje się zestaw trzech szczegółowo wyrzeźbionych figurek: Ptak, wąż i... torus? Pobliski piedestał ma wcięcie, które pasuje do spodu każdej figurki. Którą z nich zamierzasz tam umieścić?

Wpadasz w pajęczynę, przez co zaczynasz PANIKOWAĆ! Chwilę później uderza cię fala spokoju... „Spokojnie, przestań niszczyć mi sieć”. Uspokajasz się zaskakująco szybko. Maleńki pająk opuszcza się na pajęczej nici, aby się z tobą zobaczyć. Wygląda na to, że może się z tobą podzielić swoimi technikami za kilka sztuk złota.