อบอวลอลหม่าน

เมื่อคุณเดินลุยผ่านพุ่มไม้หนาและออกมาสู่ที่โล่งได้ คุณก็รู้สึกโหยหาอดีตอย่างไม่ทราบสาเหตุ การผสมผสานระหว่างกลิ่นหอมของดอกไม้, เหม็นเน่า, และอะไรก็ไม่รู้ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง กลิ่นเข้มข้นขึ้นทุกก้าวเดิน และคุณรู้สึกเหมือนกับว่าโลกรอบตัวกำลังบิดเบี้ยว คุณเริ่มสูญเสียความเป็นตัวเองหลังจากที่ประสาทรับรู้ถูกถาโถมด้วยความอลหม่านปรวนแปร

คุณปล่อยตัวปล่อยใจให้สติเตลิดเปิดเปิง... คุณเห็นตัวเองเสวนากับมิตรสหาย, ต่อสู้ร่วมกันเป็นทีม, และดวลกับศัตรูเก่งๆ นี่คือความฝัน? ความจริง? หรือว่าทั้งคู่? ดวงตาหลายคู่จับตามองคุณและความฝันของคุณ พวกนั้นเป็นใคร...? คุณตื่นขึ้นหลังจากเวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ กลิ่นอบอวลจางลง และผลของมันก็หายไปพร้อมกับสติของคุณที่กลับมา เมื่อกลับสู่สภาวะปกติแล้ว คุณรู้สึกสติสัมปชัญญะแจ่มใสกว่าที่เคยเป็นมา ดวงตาพวกนั้นมันอะไรกัน?

คุณต่อต้านความเย้ายวนให้ปล่อยตัวปล่อยใจ คุณปีนขึ้นสู่ยอดต้นไม้ซึ่งกลิ่นอบอวลขึ้นไปไม่ถึง แต่ผลลัพธ์ของมันยังกัดกร่อนจิตใจของคุณอยู่ การพยายามคุมสตินั้นยากมาก คุณตั้งสมาธิไปที่หลักการสำคัญของคุณ กลิ่นอบอวลจางลง